برای اولین بار پس از سه سال، نخستوزیر عراق به واشینگتن آمده است.
مصطفی الکاظمی از دیروز در واشینگتن است و امروز با دونالد ترامپ دیدار کرد.
از سه سال قبل که حیدر العبادی، نخستوزیرِ وقت، به آمریکا آمد، این اولین بار است که رئیس دولت بغداد چنین سفری انجام میدهد.
حسن نصرالله، میشل عون و نبیه بری این آخرهفته در میدان شهدای بیروت به دست معترضین لبنانی به دارآویخته شدند. البته، نه به طور واقعی. عروسک مقوایی این سه رهبر بود که لبنانیها در این میدان اصلی شهر پایتخت خود به طور نمادین بالای چوبههای دار نمایشی بردند. این حرکت خبر از اوج خشم مردمی را میدهد که مدتها است درد خود را میدانند، اما هر چه میکنند به درمان نمیرسند.
اینکه انفجار اخیر بیروت دقیقا تقصیر کدام نیرو است، هنوز مشخص نیست. در مقاله قبلی خودم درباره جوانب مختلف قضیه نوشتم. اما مسئول مستقیم هر که باشد، مسئول کلی مشخص است: کل طبقه سیاسی حاکم و نظام فرقهای-مذهبی لبنان. این روزها در لبنان با هر کس که صحبت میکنی، چیزی شبیه این را میگوید: «مجرم تمام کسانی هستند که این همه سال سر کار بودند و راه این حادثه را هموار کردند.» به قول شعار تظاهرات مردمی که در اکتبر سال گذشته آغاز شدند: «کلن یعنی کلن» — «وقتی میگوییم «تمام آنها» منظورمان «تمام آنها» است.»
بیست و نه سال پیش بود که الیوت آبرامز نزد کنگره آمریکا اعتراف کرد، دروغ گفته است. او یکی از مقامات بیشمار دولت رونالد ریگان بود که درگیر باتلاقی شدند که خیالش را هم نمیکردند: «افتضاح ایران-کنترا». داستان پرماجرایی که تاریخدانانی همچون مالکوم برن بالا و پایینش را برملا کردهاند. خلاصهاش این بود که آمریکا در طول جنگ ایران و عراق مخفیانه به جمهوری اسلامی سلاح فروخت تا به آزادی گروگانهایش در لبنان کمک کند و در ضمن پولش را خرج کاری کند که قانون ممنوع کرده بود: کمک به کنتراها، شورشیهای راستگرایی که علیه دولت سوسیالیست نیکاراگوئه میجنگیدند.
نومحافظهکار قدیمی، فرستاده ترامپ به ایران در «سه ماه طلایی»
«فاجعه به تمام معانی این کلمه.»
این توصیف حمد حسن، وزیر بهداشت لبنان از انفجار بزرگی است که طبق آخرین آمار وزارتخانه او تا زمان نوشتن این خطوط (بامداد چهارشنبه تهران) ۷۳ کشته و قریب چهار هزار زخمی بر جای گذاشته است.
حوالی ساعت شش بعدازظهر به وقت محلی، بیروت، پایتخت لبنان، با سه انفجار پیاپی روبرو شد. از انفجار اولی دود سفیدی بلند شد، از انفجار دومی دودها قرمز رنگ شدند و تصاویر نشان میدهد که برخی مواد منفجره درگیر بودند تا اینکه انفجار مهیب سوم از راه رسید و عظمت و شکلش همهمان را یاد یک چیز انداخت: انفجار هستهای.