برای بیشتر علاقمندان سینما صحنه‌ای ناب و تکرار ناشدنی بود. جمعه هفته گذشته چهار مرد در سالن آلیس تالی در مرکز لینکلنِ نیویورک کنار هم نشسته بودند: مارتین اسکورسیزی، رابرت دونیرو، آل پاچینو و جو پشی. هر یک از این‌ها به نوبه خود اسطوره‌ای در تاریخ سینما محسوب می‌شدند و حالا برای اولین بار در یک فیلم کنار هم کار کرده‌اند و پس از اولین نمایش این فیلم در نشست خبری شرکت کردند. «مرد ایرلندی» فیلمی سه ساعته و نیمه است با موضوعاتی آشنا با دنیای این چهار مرد —حماسه‌ای مافیایی در خیابان‌های همان شهری که فیلم در آن رونمایی شد: نیویورک.

آخرین فیلم اسکورسیزی ترکیبی است از فیلم مافیایی و درام تاریخی راجع به دهه‌های پرحادثه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰. پر سر و صداترین نکته آن استفاده از فن‌آوری کامپیوتری برای جوان‌تر کردن چهره سه بازیگر فیلم (دونیرو، پاچینو و پشی) است که هر یک نزدیک ۸۰ سال سن دارند اما در فیلم در سن‌های زیر پنجاه سال می‌بینیم‌شان. برای علاقمندان سینما این چهره‌ها آنقدر افسانه‌ای هستند که خیلی محو کاری که جلوه‌های ویژه با صورت‌هایشان کرده و باورپذیری حرکات‌شان نشویم. انگار نفس احساس حضور آن‌ها فراتر از فیزیک‌شان است. «مرد ایرلندی»‌ این سه را در قلب فیلمی قرار داده که خود هم در قلب تاریخ است و هم در قلب ژانر مافیایی.

«مرد ایرلندی» : سه ساعت و نیم تاریخ و مافیا