انتشار در ایندیپندنت فارسی

در ژانویه ۲۰۲۰، در حالی که جهان آماده آغاز دهه جدید می‌شد، آنتونیو گوترش، دبیر‌کل سازمان ملل، با سخنانی به این مناسبت از چالش‌های آینده دنیا سخن گفت. پیرمرد سوسیالیست پرتغالی که سومین سالگرد زمامداری خود را نیز جشن می‌گرفت هشدار داد که «چهار سوارکار» در روزهای پیش رو آینده بشریت را تهدید می‌کنند. اشاره او به آن «چهار سوارکار آخرالزمان»‌ بود که در آخرین فصل انجیل، مکاشفه یوحنا، ظاهر می‌شوند. چهار سوارکاری که گوترش از آنها می‌گفت، اما از این قرار بودند: «تنش‌های ژئوپلیتیک، بحران اقلیمی، سوءاعتماد جهانی، جنبه تاریک فن‌آوری.»

آیا او مبالغه می‌کرد؟ آیا صحبت از آخرالزمان و بحران کار همیشگی رهبران اغراق‌گر سازمان ملل نیست؟

نبرد با سوارکاران آخرالزمان: جشن تولد ۷۵سالگی سازمان ملل

انتشار در ایندیپندنت فارسی

هیچ روزنامه‌نگاری نمی‌تواند مثل باب وودوارد نفس جهانیان را در سینه حبس کند. در حالی که همه منتظر انتشار «خشم»، کتاب جدید او درباره دولت دونالد ترامپ در روز سه‌شنبه هستند، بخش‌هایی از این کتاب در اینترنت منتشر شده است‌. وودوارد در سال ۱۹۷۲ خبرنگاری ۲۹‌ساله برای روزنامه «واشنگتن‌ پست» بود که یکی از اقداماتش به او شهرت و اهمیتی جهانی و تاریخی داد: برملا کردن ماجرای واترگیت که عاقبتش استعفای ریچارد نیکسون شد. برای اولین بار در تاریخ، رئیس کاخ سفید از سمت خود استعفا داد — اتفاقی که از آن وقت تا کنون هم دیگر تکرار نشده است. وودوارد در طول این سال‌ها همیشه از این شهرت استفاده کرده است تا به درون کاخ سفید راه پیدا کند. بسیاری از روسای جمهوری، حتی زمانی که علیه‌شان نوشته، بارها با او گفت‌وگوی خصوصی کرده‌اند. مثلا جورج دبلیو بوش برای چهار تا از کتاب‌های وودوارد با او گفت‌وگو کرد. باراک اوباما نیز بارها پای صحبت وودوارد نشست. در مورد ترامپ اما رکورد جدیدی زده شده است.

رئیس‌جمهوری آمریکا که از فضایی خارج از نخبگان سیاسی کشور می‌آید و همیشه می‌خواسته در مقابل آن‌ها خودی نشان دهد، ۱۸ بار پای صحبت وودوارد نشست تا مگر بتواند نظر او را جلب کند و پوشش او برخلاف کتاب قبلی وودوارد، «ترس»، منفی نباشد. ترامپ چند هفته پیش به وودوارد تلفن کرد تا نوزدهمین گفت‌وگو را انجام دهد و ماجرای صلح امارات و اسرائیل هم به کتاب راه پیدا کند، اما روزنامه‌نگار گفت که دیگر دیر شده و کتاب در دست انتشار است.

جزئیات تصمیم دونالد ترامپ برای کشتن قاسم سلیمانی

انتشار در ایندیپندنت فارسی

ساحل غربیِ شبه‌جزیره عربستان که پهنه بر دریای سرخ دارد به تاریخ دیرینش معروف است.

در دوران باستان که «راه ابریشم» چین را به اروپا وصل می‌کرد این‌جا مرکز «راه کندر» بود که عود و کندرِ مصر و یمن را به منطقه مدیترانه می‌رساند.

خانه لورنس در عربستان موزه می‌شود

انتشار در ایران‌وایر

بحران روزافزون اقتصادی و اجتماعی در ایران باعث شده است که شمار بسیاری از ایرانیان راه غرب پیش بگیرند. سه همسایه شمال غربی ایران در منطقه قفقاز جنوبی (ارمنستان، گرجستان و جمهوری آذربایجان) میزبان بسیاری از این ایرانیان هستند که یا همان‌جا سکنی می‌گزینند و یا با عبور از این کشورها راه غرب را پیش می‌گیرند، اما  برخی از آن‌ها در این راه گیر شبکه‌های مختلف کلاه‌برداری و خلاف‌کاری می‌افتند.

***

پلیس ارمنستان چند روز پیش خبر از کشف یک مورد از این کلاه‌برداری‌ها را داد. به گزارش رسانه‌های ارمنستان، پلیس متوجه یک شبکه کلاه‌برداری توسط دو شهروند ایرانی با همکاری چند شهروند ارمنستان شده است. آن‌ها از حداقل ۵۰ شهروند ایرانی پول گرفته‌اند و وعده فرستادن‌شان به کشورهای غربی را داده‌اند؛ وعده‌ای که از ابتدا دروغ و واهی بوده است. رسانه‌های ارمنستان این خبر را به نقل از اداره مطبوعات پلیس منتشر کردند و فیلم‌های گفتگو با ماموران پلیس ارمنستان و تصاویر گذرنامه‌های ضبط‌‌شده ایرانی را نیز منتشر کردند.

کلاه‌برداری ۳۰۰ هزار دلاری از ۵۰ ایرانی در ارمنستان

انتشار در ایندیپندنت فارسی

توافق اخیر اسرائیل و امارات متحده عربی به واکنش‌ها و تحلیل‌های مختلفی در منطقه منجر شد، اما واکنش یک دولت از پیش معلوم بود: جمهوری اسلامی ایران از آغاز، خود را با دشمنی با اسرائیل تعریف کرده و همیشه معترض به صلح اسرائیل و کشورهای عربی بوده است. این بار نیز صدای تهران علیه «توافق ابراهیم» بلند شد و سازمان‌های مورد حمایت آن همچون حماس فلسطین و حزب‌الله لبنان در صف اول مخالفت با توافق تاریخی ابوظبی-‌تل‌آویو قرار گرفتند. این توافق البته مخالفینی وسیع‌تر دارد و مهم‌تر از همه رهبری سازمان آزادیبخش فلسطین (ساف) که طبیعتا به توافقی که مضر منافع مردم فلسطین می‌داند معترض است. اما مخالفت ساف با مخالفت تهران و متحدینش تفاوت ماهوی دارد. نفس به رسمیت شناختن اسرائیل نمی‌تواند مورد اعتراض رهبری فلسطینی‌ها باشد چرا که خود آن‌ها به همراه مصر، اردن و حالا امارات از معدود اعضای اتحادیه عرب هستند که با اسرائیل روابط دیپلماتیک دارند.

تاریخ جمهوری اسلامی از ابتدای آن به مخالفت با صلح بین عرب‌ها و اسرائیل پیوند خورده است. در سپتامبر ۱۹۷۸ که توافق کمپ دیوید به وساطت جیمی کارتر، رئیس‌جمهور وقت آمریکا، بین مصر و اسرائیل امضا شد، آیت‌الله خمینی از پاریس در گفتگو با خبرگزاری آسوشیتدپرس مخالفت خود را اعلام کرد. در آن روزها این تصور که کمتر از چند ماه دیگر شاه از ایران فراری می‌شود و خمینی به جای او بر تخت قدرت در تهران تکیه می‌زند آسان نبود. پاییز آن سال توجه‌ها جلب کمپ دیوید، اقامتگاه تفریحی رئیس‌جمهور آمریکا در ایالت مریلند، بود. اما همان زمانی که کارتر به همراه انور سادات، رئیس‌جمهو مصر و مناخم بگین، نخست‌وزیر اسرائیل گرم مذاکره بودند، در ایران واقعه خونین ۱۷ شهریور روی داد. دانشجویان ایرانی مقیم آمریکا در مرکز مطبوعاتی کمپ دیوید تظاهرات می‌کردند و اما توجه چندانی به آن‌ها نبود. کارتر و سادات هر دو از همان کمپ دیوید با شاه تماس گرفتند تا حمایت خود را اعلام کنند اما این در میان کوه اخبار خاورمیانه گم شد. کسی خبر نداشت که جنبش انقلابی که از میدان ژاله تهران تا مرکز مطبوعاتی کمپ دیوید به میدان آمده به زودی نقش خود را بر تاریخ می‌زند.

برگی از تاریخ: وقتی سفارت مصر در تهران اشغال شد

انتشار در ایندیپندنت فارسی

این‌که سالگرد بنیان‌گذاری کشوری را رئیس‌جمهوری خارجی جشن بگیرد کمی غریب است. اما لبنان کشور نکات غریب این‌چنینی است؛ کشوری که خارجی‌ها سال‌ها است سهم مهمی در اداره آن داشته‌اند.

صدسال پیش، در یک سپتامبر ۱۹۲۰، بود که ژنرال آنری گوروی فرانسوی در بندر بیروت کنار زعمای اقوام مختلف ایستاد و تشکیل «دولت لبنان بزرگ» را اعلام کرد. در پی فروپاشی امپراتوری عثمانی، قدرت‌های بزرگ گردآمده در «جامعه ملل» اداره خاورمیانه را به فرانسه و بریتانیا سپرده بودند. فرانسه در نقاط تحت کنترل خود دست به تشکیل دولتک‌های قومی-مذهبی زد. ژنرال گورو چند ماه پیش از اعلام تشکیل دولت لبنان، در نبرد چهارساعته میسلون در نزدیکی‌های دمشق، پادشاهی عربِ سوریه به رهبری ملک فیصل را سرنگون کرده بود تا آرزوی استقلال به دل مردم بلد شام بماند. این‌گونه بود که استعمار دیرین اروپایی حالا تحت لوای «قیم‌نشین»های تحت نظارت «جامعه ملل» ادامه می‌یافت.

مکرون در بیروت: نبرد نو در برابر کهنه