چهار سال توفانی ریاست جمهوری دونالد ترامپ شاید در تاریخ آمریکا بینظیر باشند. این دوران بالاخره در روز چهارشنبه، ۲۰ ژانویه، در پی برگزاری امنیتیترین مراسم تحلیف تاریخ آمریکا و آغاز دوران ریاست جمهوری جو بایدن، خاتمه مییابد. به همین بهانه نگاهی داریم به پنچ چالش بزرگ چهار سال ترامپ و پنج چالشی که بایدن با آنها مواجه خواهد بود.
Published by IranWire It began as a rumor but has now been confirmed: according to Iran’s own official media, Emad Edward Sharqi, vice-president of the holdings company and noted tech investor Sarava, was arrested while… Monopoly of the Guards: How Does a Military Organization Control the Iranian Tech Sector?
کتاب «بچههای تهران» به سرگذشت آوارگان یهودی عمدتا لهستانی میپردازد که در جریان جنگ جهانی دوم از شوروی به ایران انتقال یافتند و در تهران ساکن شدند. این کتاب بر اساس پژوهش گسترده نویسنده تدوین شده است و ماجرای پدر نویسنده را که یکی از «بچههای تهران» بود توضیح میدهد. مقاله زیر درباره این اثر است و بخشهایی از گفتوگو با نویسنده کتاب نیز در آن آمده است.
Growing up in the Israeli port city of Haifa, Mikhal Dekel was often asked about her parents’ background, as many Israelis are. When they asked her if her father was a Holocaust survivor, she’d say, “No, he was not. He was a Tehran Child.”
For generations of Israelis, the term “Tehran Children” has been an enigmatic designation. It denotes those who fled Eastern Europe during World War II, mostly from German-occupied Poland, and made their way to then Mandatory Palestine via Tehran. Many remained in Israel following its creation in 1948. Of course, the Tehran Children were Holocaust survivors too, having had to flee the genocide of European Jews by Nazi Germany and its collaborators, but Dekel explains that she didn’t think of her father on those terms: “Survivors had a muted aura of shame and anxiety in the Israel of my youth,” she writes in her new book, Tehran Children: A Holocaust Refugee Odyssey. “But the Tehran Children were Israelis: kibbutzniks, army generals, media personalities, industrialists. They were not Europe’s rejected, but Israel’s desired.”
Tehran Children: Remembering Iranians’ Hospitality to Polish Jewish Refugees During the Holocaust
He has been dead for a month.
On Dec. 12 Iranians woke up to bleak news: Their government had executed Ruhollah Zam, a 42-year-old journalist. The sentencing judge described Mr. Zam as a spy, as someone who incited violence and had “sown corruption on earth,” a vague charge which is often used to describe attempts to overthrow the Iranian government.
اصطلاحی قدیمی در سیاست آمریکا است که میگوید: «کارکنان، سیاست هستند.» یعنی اینکه چه کسی برای چه سمتی انتخاب شود، خود نشاندهنده انتخاب سیاست است. همین است که این روزها همه با دقت انتخابهای جو بایدن، رئیسجمهور منتخب آمریکا را با دقت نظاره میکنند تا ببیند دولت او به چه سویی میخواهد برود. هر انتخاب برخی جناحهای حزب دموکرات را خوشحال و برخی دیگر را ناراحت میکند اما بعضی انتخابها با استقبال وسیع مواجه میشوند. مثلا انتخاب تونی بلینکن به عنوان وزیر خارجه با تحسین جناحهای مختلف حزب دموکرات مواجه شد از جمله مت داس، مشاور سیاست خارجه برنی سندرز. این نشان از اعتبار بلینکن نزد بخشهایی از جناح چپ حزب میدهد.
بایدن حالا باز دست به انتخابی محبوب زده است. او ویلیام برنز، دیپلمات کهنهکار آمریکایی، را به ریاست سازمان سیا منصوب کرده است. این انتخاب به خصوص از این سو مورد تحسین قرار خواهد گرفت که چهره دیگری که صحبت از او میرفت، مایکل مورل، رئیس سابق سیا در دولت باراک اوباما بود که جناح چپ حزب او را متهم به تایید اقدامات جنجالی این سازمان همچون شکنجه در زمان جورج دبلیو بوش کردهاند.
آیا دونالد ترامپ در آخرین روزهای ریاستجمهوری خود دست به حمله به ایران میزند؟ کمتر از یک هفته پیش این سوال تیتر بسیاری رسانهها بود. سوالی مشابه این پیش از انتخابات ریاستجمهوری آمریکا هم مطرح شده بود. در آن زمان بیم این میرفت که ترامپ با «غافلگیری اکتبر» بر اقبال پیروزی خود در انتخابات بیافزاید. جمهوری اسلامی که از عواقب خطیر چنین حملهای با خبر است چند ماه است با احتیاط رفتار کرده تا بهانهای دست ترامپ ندهد. به همین دلیل طبق برخی گزارشها آیتالله خامنهای به گروههای شیعه طرفدار ایران در عراق فرمان آتشبس موقت داده بود و برخی از این گروهها نیز علنا اعلام کردند که قصد حمله ندارند. حملاتی که اخیرا هم به منطقه سبز بغداد در گرفته بود توسط اکثریت گروههای شیعه محکوم شد و جواد ظریف، وزیر خارجه، در توییتر حتی مدعی شد که اسرائيلیها میخواهند به نیروهای آمریکایی حمله کنند تا توجیهی برای حمله خود داشته باشند.
دقایقی مانده به ساعت چهار بامداد به وقت واشنگتن در روز هفت ژانویه ۲۰۲۱ رویدادی که دقیقاً دو ماه بود منتظرش بودیم صورت گرفت: مایک پنس، معاون رئیسجمهور آمریکا و رئیس مجلس سنا، نتیجه انتخابات ریاستجمهوری را که ۵۰ ایالت آمریکا از طریق تشکیل «مجمع برگزینندگان» (کالج الکتورال) به کنگره فرستاده بودند تائید کرد.
دونالد ترامپ که تا ساعاتی قبل همچنان مدعی تقلب وسیع در انتخابات بود بالاخره شکست را پذیرفت و گفت انتقال صلحآمیز قدرت در روز ۲۰ ژانویه انجام خواهد شد. یورش هواداران مسلح ترامپ به ساختمان کنگره آمریکا و غارت تالارهای آن در غائلهای که منجر به کشته شدن حداقل چهار نفر شده است آخرین رویداد باورنکردنی این دو ماه پردلهره بود.
این روزها که دولت ایران مشغول تبلیغات بیوقفه خود در مورد قاسم سلیمانی است، میراث او را «گسترش نفوذ در منطقه» مینامد. در روایت جمهوری اسلامی، سلیمانی به نزدیکی ایران و عراق کمک کرده و رای مجلس عراق به خروج نیروهای آمریکایی که در پی ترور او انجام شد نیز در ادامه همین روند بوده است.
واقعیت امروز عراق اما بسیار متفاوت است و نگاهی به حرفهای خود مقامات جمهوری اسلامی هم همین را نشان میدهد.
در آخرین روز سال میلادی ۲۰۲۰ یک رویداد تاریخی دیگر نیز صورت پذیرفت: دریادار مارگارت گرون کیبن توسط نانسی پلوسی، رئیس مجلس نمایندگان، به عنوان دینیار این مجلس منصوب شد. دریادار گرون اولین دینیار زن از زمان بنیانگذاری کنگره آمریکا در سال ۱۷۸۹ است.
خانم پلوسی در بیانیهای این عضو بازنشسته نیروی دریایی آمریکا را ستود و به «دهها سال تجربه او در ارتش و در روحانیت» اشاره کرد.