انتشار در ایندیپندنت فارسی
محمد باقر قالیباف به شکست خوردن عادت دارد. این اصولگرای ۵۸ ساله جاهطلب یکی از چهرههای متعدد سپاه پاسداران است که در سالهای پس از جنگ به دنبال ثروت و قدرت رفتند. قالیباف البته از خیلیهای دیگر مثل فرمانده سابقش، محسن رضایی، موفقتر بوده است. او توانسته فرمانده نیروی انتظامی و شهرداری تهران شود و به نظر میرسد در طول این سالها از سمتهایی همچون فرماندهی قرارگاه خاتمالانبیا و شهرداری پایتخت، برای فساد اقتصادی و جمعآوری قدرت مالی خود و اطرافیانش استفاده کرده است. اما آمال او همیشه فرای این بوده است. قالیباف تا به حال سه بار در انتخابات ریاستجمهوری شرکت کرده است و هر سه بار شکست خورده است (در مورد آخری البته قبل از انتخابات، استعفا داد.) شاید تلخترین شکستها همان دفعه اول در سال ۱۳۸۴ بود: قالیباف ۴۳ ساله تصور میکرد که بعد از هشت سال دولتداری خاتمی، قرار است نوبت به او برسد و این که جوانی مثل محمود احمدینژاد ناگهان پیدا میشود و گوی سبقت را میرباید، برایش قابل تصور نبود.
بعد از احمدینژاد نیز قالیباف نتوانست در مقابل حسن روحانی پیروز شود. اما حضور پرنیرویش در انتخابات مجلس یازدهم، با این هدف بود که ریاست مجلس را به دست بگیرد. زمزمهها حاکی از آن بود که او قرار است رئیس مجلسی قدرتمندتر از همیشه باشد و حتی شاید این سمت را به قدرتی همپای ریاست جمهوری برساند. نسخه گستردهتر چنین سناریویی این میبود که جمهوری اسلامی ایران به سمت پارلمانی شدن پیش برود تا آیتالله خامنهای هرگز دلیلی برای رقابت با رئیسجمهوری منتخب مردم نداشته باشد.
جنگ قدرت در تهران؛ باقر قالیباف مقابل صادق محصولی
