انتشار در ایندیپندنت فارسی
«امروز دلار نیست، پسفردا بنزین، هفته دیگر آب و غذامان هم قطع میشود».
این حرفها را سلیمِ ۲۴ ساله به «ایندیپندنت فارسی» میگوید. او یکی از صدها معترض لبنانی بود که دیروز، یکشنبه، برای دومین هفته پیاپی به خیابان آمد تا به وضع بد اقتصادی کشور اعتراض کند. اوضاع اقتصاد لبنان هنوز وارد بحران خطیر نشده اما خطر چنین بحرانی وجود دارد. اقتصاد کشور در سال گذشته تنها ۰/۲۵ درصد رشد داشت و در سال جاری هیچ رشدی نداشته است.
انتشار در ایندیپندنت فارسی
عراق روزها است که در آتش خشم مردم علیه فساد و ناکارآمدی دولتمردانش و علیه حضور گسترده جمهوری اسلامی ایران در آن کشور میسوزد. شعارِ «بغداد آزاد است، ایران برو بیرون» از شعارهای اصلی اعتراضاتی بوده است که بیشتر هم در مناطق شیعهنشین کشور درگرفتهاند؛ همان مناطقی در بسیاری از تحلیلها، پایگاههای ایران در عراق شمرده میشدند.
نیروهای امنیتی و انتظامی عراق با سرکوب و تیراندازی به سراغ معترضان بیسلاح رفتهاند و در عرض چند روز، چند ده نفر کشته و چند صد نفر زخمی شدهاند.
برای بیشتر علاقمندان سینما صحنهای ناب و تکرار ناشدنی بود. جمعه هفته گذشته چهار مرد در سالن آلیس تالی در مرکز لینکلنِ نیویورک کنار هم نشسته بودند: مارتین اسکورسیزی، رابرت دونیرو، آل پاچینو و جو پشی. هر یک از اینها به نوبه خود اسطورهای در تاریخ سینما محسوب میشدند و حالا برای اولین بار در یک فیلم کنار هم کار کردهاند و پس از اولین نمایش این فیلم در نشست خبری شرکت کردند. «مرد ایرلندی» فیلمی سه ساعته و نیمه است با موضوعاتی آشنا با دنیای این چهار مرد —حماسهای مافیایی در خیابانهای همان شهری که فیلم در آن رونمایی شد: نیویورک.
آخرین فیلم اسکورسیزی ترکیبی است از فیلم مافیایی و درام تاریخی راجع به دهههای پرحادثه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰. پر سر و صداترین نکته آن استفاده از فنآوری کامپیوتری برای جوانتر کردن چهره سه بازیگر فیلم (دونیرو، پاچینو و پشی) است که هر یک نزدیک ۸۰ سال سن دارند اما در فیلم در سنهای زیر پنجاه سال میبینیمشان. برای علاقمندان سینما این چهرهها آنقدر افسانهای هستند که خیلی محو کاری که جلوههای ویژه با صورتهایشان کرده و باورپذیری حرکاتشان نشویم. انگار نفس احساس حضور آنها فراتر از فیزیکشان است. «مرد ایرلندی» این سه را در قلب فیلمی قرار داده که خود هم در قلب تاریخ است و هم در قلب ژانر مافیایی.
انتشار در ایندیپندنت فارسی
گفتگو با دکتر محمود احمدینژاد، رئیسجمهور سابق ایران روز شنبه ۲۸ سپتامبر توسط آرش عزیزی خبرنگار ارشد ایندیپندنت فارسی انجام گرفته و متن منتشر شده رونوشتی از متن ویرایش شده این گفتگوی تلفنی می باشد.
نام محمود احمدینژاد به عناوین مختلفی در تاریخ ایران ثبت خواهد شد؛ اما یکی از آنها به عنوان اولین رئیسجمهوری است که حضور ایران در مجمع عمومی سازمان ملل متحد را جدی کرد. تا پیش از او هیچ مقام ارشد ایرانی دو سال پیاپی در مجمع حضور پیدا نکرده بود اما او در تمام هشت سال ریاستش در این اجلاس حاضر شد و پس از وی، حسن روحانی تا بحال یکبار هم این فرصت گفتگو با جهان را از دست نداده است.
انتشار در ایندپندنت فارسی
در ژانویه سال ۲۰۱۶، شش ماه پس از توافق هستهای در وین، برخی امتیازهای این توافق به تدریج آشکار شد. فضایی از خوشبینی (از نوع محتاطانه آن)، حول برجام موجود بود و خبر مبادله چند زندانی دوتابعیتی در ایران با زندانیان ایرانی در آمریکا منتشر شد.
انتشار در ایندپندنت فارسی
در روز ۲۲ سپتامبر سال ۲۰۰۴ دیپلماتی از هیات نمایندگی ایران در مجمع عمومی سازمان ملل میکروفن را در اختیار گرفت تا سخنانی ایراد کند. صحبتهای او خارج از بخش اصلی سخنرانی رهبران کشورها بود و جزو مواردی که به «حق پاسخ» معروف است، یعنی زمانی که کشوری در پاسخ به اشاره به نام کشورش در سخنرانی دیگران این حق را پیدا میکند که پاسخ دهد. دیپلمات یکی از گلایههای دیرین ایران را تکرار کرد: اعتراض به «ادعاهای غیرقابل قبول وزیر خارجه امارات متحده عربی در مورد تمامیت ارضی کشورم».
هفتاد وچهارمین نشست مجمع عمومی سازمان ملل چند روز پیش آغاز شد و مهمترین بخش آن که «مناظره عمومی» است، از فردا (دوشنبه ۲۲ سپتامبر) به رسم همیشگی، با سخنرانی رئیس جمهوری برزیل آغاز میشود. اداره این مهمترین نشست رهبران جهان، مطابق معمول بر دوش دیپلماتی است که با رای کشورهای جهان انتخاب میشود. اینبار، تیجانی محمد بنده، دیپلمات نیجریهای به عنوان رئیس مجمع عمومی انتخاب شده است.
امروز، این که رئیس نشستی بینالمللی از کشوری آفریقایی آمده باشد، امری متداول است، اما در سالهای اول بنیانگذاری سازمان ملل، چنین نبود. مردان غربی با کلاه سیلندرها و تاکسیدوهای خود، عادت داشتند امور جهان را اداره کنند. «سازمان ملل» از همان آغاز تشکیل خود اما عزم این را داشت که تمام دنیا را دربر بگیرد و منحصر به جهان غرب و سفیدپوست نباشد؛ هرچند بخش عظیمی از دنیای آن دوران، هنوز زیر سلطه استعمار اروپاییها بود.
یک انجمن غیردولتی شناختهشده در لندن «ایران اینترنشنال» را به عنوان نامزد مهمترین جایزه سالیانه خود انتخاب کرده است.
«انجمن بینالمللی رسانههای صوتی و تصویری» فهرست نامزدهای خود برای سال جاری را اعلام کرد و«ایران اینترنشنال» در کنار سی ان ان، الجزیره و الحره نامزد جایزه بهترین شبکه بینالمللی سال شده است. «ایران اینترنشنال» مانند «سی ان ان» شبکهای خصوصی است در حالی که دو شبکه عربیزبان الجزیره و الحره منابع مالی خود را به ترتیب از دولتهای قطر و آمریکا دریافت میکنند.
«نتانیاهو ناکام ماند و ما موفق شدیم»
این خلاصه پیام یائیر لاپید از رهبران حزب «آبی و سفید» اسرائیل بود که در بامداد روز چهارشنبه در میان گردهمایی هواداران حزبش در بندر تلآویو سخنرانی کرد. این حزب همین شش ماه پیش به رهبری بنی گانتز، رئیس سابق ارتش اسرائيل، تشکیل شده و جناحهای مختلف سیاسی را با یک هدف گرد هم آورده: کنار زدن نتانیاهو.
«بقیق» نام شهرک کوچکی در استان شرقی عربستان سعودی است که شاید بیشتر افراد نام این منطقه نشنیده باشند. اما همین شهرک کوچک با جمعیت ۱۵۰۰ نفره، مهمترین تاسیسات نفتی جهان را در خود جای داده. در روزهای پایانی تابستان، شنبه صبح، گروهی شورشی به این شهرک متعلق به شرکت نفت آرامکو حمله کرد تا ولولهای در منطقه براه بیافتد.
گروه شبهنظامی حوثیهای یمن روز شنبه اعلام کرد که با ده پهپاد به بقیق و یک مجتمع دیگر از تاسیسات نفتی عربستان حمله کرده است. جالب است بدانید که بیشترین میزان نفت خام عربستان پیش از صادرات بایستی از این تاسیسات بگذرند. به همین دلیل پس از انتشار خبر حمله احتمال ایجاد اختلال در بازار نفت جهانی و بالا رفتن قیمتها بدیهی به نظر می رسید. اما عربستان اعلام کرده ذخایر نفتش به اندازه ای است که چنین اختلالی نتواند تاثیری جدی در بازار داشته باشد و به نظر میرسد قیمت نفت همچنان در حدود بشکهای شصت دلار باقی ماند.