انتشار در ایندیپندنت فارسی

شهر شارلوت در ایالت کارولینای شمالی امروز صبح دوشنبه مهمانی غیرمنتظره داشت که تا همین چند روز قبل حضورش پیش‌بینی نشده بود:‌ دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا.

بر‌خلاف حزب دموکرات که به‌خاطر همه‌گیری ویروس کرونا عملا کنگره خود را کاملا اینترنتی برگزار کرد، جمهوری‌خواهان نسخه کوچک‌شده‌ای از کنگره‌شان را در شارلوت برگزار کردند؛‌ خبرنگار ایندیپندنت فارسی در محل حضور داشت. گرچه ورود خبرنگاران به کنگره ممنوع شده بود و زمان آمدن ترامپ حتی خیابان‌های اطراف مرکز کنفرانس‌های شارلوت را هم بسته بودند. کنگره جمهوری‌خواهان البته اول قرار بود در استادیوم بزرگ تیم فوتبال آمریکایی «پنترز» برگزار شود، اما نسخه کوچک‌ شده در این مرکز برگزار می‌شد و به غیر از ۳۳۶ نماینده حزب جمهوری‌خواه که از سراسر کشور به شارلوت آمده‌اند افراد معدودی اجازه ورود داشتند.

ترامپ در روز اول کنگره جمهوری‌خواهان: «دموکرات‌ها می‌خواهند انتخابات را بدزدند»

انتشار در ایندیپندنت فارسی

در سالی که تمام گردهمایی‌ها یا لغو می‌شوند یا شکل معمول خود را ندارند، کنگره‌های سیاسی آمریکا هم از این قاعده مستثنی نیستند. در این سالِ کرونازده خبری از گرد هم آمدن ده‌ها هزار نفر در یک شهر و جشن‌ و جدل‌های بزرگ سیاسی نیست. خبری از صحنه‌های تاریخی مثل شیکاگوی ۱۹۶۸، کانزاس سیتی ۱۹۷۶ یا دِنورِ ۲۰۰۸ نیست.

کنگره دموکرات‌ها امسال قرار بود در شهر میلواکیِ ایالت ویسکانسین باشد، اما هفته گذشته عملا به طور کامل اینترنتی برگزار شد. حال نوبت حزب جمهوری‌خواه است تا رسما دونالد ترامپ، رئیس ‌جمهور، را به عنوان نامزد حزب به رینگ انتخابات ماه نوامبر بفرستد.

گزارش اختصاصی ایندیپندنت فارسی از شارلوت در آستانه کنگره جمهوری‌خواهان

انتشار در ایندیپندنت فارسی

برای اولین بار پس از سه سال، نخست‌وزیر عراق به واشینگتن آمده است.

مصطفی الکاظمی از دیروز در واشینگتن است و امروز با دونالد ترامپ دیدار کرد.

از سه سال قبل که حیدر العبادی، نخست‌وزیرِ وقت، به آمریکا آمد، این اولین بار است که رئیس دولت بغداد چنین سفری انجام می‌دهد.

نخست‌وزیر عراق به کاخ سفید رسید

انتشار در ایندیپندنت فارسی

حسن نصرالله، میشل عون و نبیه بری این آخرهفته در میدان شهدای بیروت به دست معترضین لبنانی به دارآویخته شدند. البته، نه به طور واقعی. عروسک مقوایی این سه رهبر بود که لبنانی‌ها در این میدان اصلی شهر پایتخت خود به طور نمادین بالای چوبه‌های دار نمایشی بردند. این حرکت خبر از اوج خشم مردمی را می‌دهد که مدت‌ها است درد خود را می‌دانند، اما هر چه می‌کنند به درمان نمی‌رسند.

این‌که انفجار اخیر بیروت دقیقا تقصیر کدام نیرو است، هنوز مشخص نیست. در مقاله قبلی خودم درباره جوانب مختلف قضیه نوشتم. اما مسئول مستقیم هر که باشد، مسئول کلی مشخص است: کل طبقه سیاسی حاکم و نظام فرقه‌ای-مذهبی لبنان. این روزها در لبنان با هر کس که صحبت می‌کنی، چیزی شبیه این را می‌گوید: «مجرم تمام کسانی هستند که این همه سال سر کار بودند و راه این حادثه را هموار کردند.» به قول شعار تظاهرات‌ مردمی که در اکتبر سال گذشته آغاز شدند: «کلن یعنی کلن» — «وقتی می‌گوییم «تمام آن‌ها» منظورمان «تمام آن‌ها» است.»

لبنان؛‌ نبرد علیه فرقه‌گرایی

انتشار در ایندیپندنت فارسی

بیست و نه سال پیش بود که الیوت آبرامز نزد کنگره آمریکا اعتراف کرد، دروغ گفته است. او یکی از مقامات بی‌شمار دولت رونالد ریگان بود که درگیر باتلاقی شدند که خیالش را هم نمی‌کردند:‌ «افتضاح ایران-کنترا». داستان پرماجرایی که تاریخدانانی همچون مالکوم برن بالا و پایینش را برملا کرده‌اند. خلاصه‌اش این بود که آمریکا در طول جنگ ایران و عراق مخفیانه به جمهوری اسلامی سلاح فروخت تا به آزادی گروگان‌هایش در لبنان کمک کند و در ضمن پولش را خرج کاری کند که قانون ممنوع کرده بود: کمک به کنتراها، شورشی‌های راست‌گرایی که علیه دولت سوسیالیست نیکاراگوئه می‌جنگیدند.

نومحافظه‌کار قدیمی، فرستاده ترامپ به ایران در «سه ماه طلایی»

انتشار در ایندیپندنت فارسی

«فاجعه به تمام معانی این کلمه.»

این توصیف حمد حسن، وزیر بهداشت لبنان از انفجار بزرگی است که طبق آخرین آمار وزارتخانه او تا زمان نوشتن این خطوط (بامداد چهارشنبه تهران) ۷۳ کشته و قریب چهار هزار زخمی بر جای گذاشته است.

حوالی ساعت شش بعدازظهر به وقت محلی، بیروت، پایتخت لبنان، با سه انفجار پیاپی روبرو شد. از انفجار اولی دود سفیدی بلند شد، از انفجار دومی دودها قرمز رنگ شدند و تصاویر نشان می‌دهد که برخی مواد منفجره درگیر بودند تا این‌که انفجار مهیب سوم از راه رسید و عظمت و شکلش همه‌مان را یاد یک چیز انداخت: انفجار هسته‌ای.

چرنوبیل بر کرانه مدیترانه: ساعت فاجعه در لبنان

انتشار در ایندیپندنت فارسی

قریب نیم قرن پیش بود که رئیس‌ جمهوری وقت آمریکا، ریچارد نیکسون، به شاید مهم‌ترین اقدام واشنگتن در عصر جنگ سرد دست زد: آشتی با جمهوری خلق چین. چین نه تنها پرجمعیت‌ترین کشور جهان، که رهبر بخش مهمی از جنبش کمونیستی جهانی بود. جنگ سرد، نبردی جهانی بین سرمایه‌داری و «سوسیالیسم واقعا موجود» بلوک شرق بود که دو قطب آن را به ترتیب آمریکا و شوروی رهبری می‌کردند. اما چین در دهه ۱۹۶۰ راه خود را از شوروی جدا کرد و به شدت به آن نظام حمله کرد. نیکسون به همراه متفکر زبده دیپلماتیکش، هنری کیسینجر، مشاور امنیت ملی وقت، با استفاده از آن فرصت، جبهه‌ای جدید در جنگ سرد گشود. چینِ کمونیستی حالا به آمریکا پیوست تا با هم علیه شوروی نبرد کنند. در نیم قرنی که از آن تصمیم می‌گذرد، رابطه آمریکا و چین فراز و فرودهایی داشته است؛ به‌خصوص پس از پایان جنگ سرد که همراه با پایان نظام اقتصادی سوسیالیستی در چین نیز بود. چین در این سال‌ها به خیره‌کننده‌ترین رشد اقتصادی تاریخ بشر دست یافته است. سهم این کشور از اقتصاد جهانی در سال ۱۹۸۰ حدود ۲ درصد بود. در طول چهل سال، این سهم اکنون به ۲۰ درصد رسیده است تا چین پس از آمریکا دومین اقتصاد بزرگ جهان باشد. قدرتِ خیزان چین طبیعتا خالی از تنش با آمریکا و متحدانش در نظام جهانی نبوده است.

آمریکا در رویارویی با چینِ «فرانکنشتاین»

انتشار در ایندیپندنت فارسی

سپتامبر ۱۹۶۹،‌ رباط، پایتخت مراکش.

رهبران بیست و چهار کشور اسلامی گرد آمده بودند تا در پاسخ به سانحه آتش گرفتن مسجد الاقصی در بیت‌المقدس، سازمانی جدید برای همبستگی دولت‌های جهان اسلام پدید آورند: سازمان کنفرانس اسلامی.

در آن زمان هیچ کس نمی‌دانست که یک آشنایی مهم در این دیدار صورت می‌گیرد؛ آشنایی محمدرضا شاه پهلوی با انور سادات که به عنوان نماینده مصر به رباط آمده بود.

پادشاهان (شاه ایران، ملک حسن از مراکش، و ملک فیصل از عربستان سعودی) مهم‌ترین چهره‌های آن نشست بودند. دولت‌های رادیکال سوریه و عراق آن ‌را به بهانه حضور رهبران کشورهایی همچون ایران و ترکیه که با اسرائيل رابطه داشتند، تحریم کرده بودند.

قاهره، شهری که میزبان آخرین پادشاه ایران شد

انتشار در ایندیپندنت فارسی

دو سال پیش بود که ایلهان عمر و رشیده طلیب تاریخ‌ساز شدند. این دو زن به ترتیب ۳۷ و ۴۳ ساله با راه یافتن به مجلس نمایندگان آمریکا اولین زنان مسلمانی شدند که وارد قوه مقننه آمریکا می‌شوند. حالا اما هر دوی آن‌ها در انتخابات مقدماتی حزب دموکرات با رقبایی جدی مواجه هستند. آیا امکان دارد شکست بخورند و به همین زودی کنار زده شوند؟

نمایندگان مسلمانِ ضد ترامپ در چالش انتخاباتی درون‌حزبی