انتشار در ایندیپندنت فارسی
مقالهای که جامعهای را تکان داد. این بهترین عنوان برای مقالهای است که پیتر بینارت، نویسنده یهودی آمریکایی، پنجشنبه هفته گذشته در مجله چپگرای «جوئیش کارنتز» آمریکا نوشت. آقای بینارت از چهرههای شناختهشده جریان صهیونیسم لیبرال است؛ یعنی آنها که هم خود را صهیونیست و معتقد به نیاز به وجود دولت یهودیِ اسرائیل میدانند و هم گرایش لیبرالی دارند و از این رو خواهان احقاق حقوق فلسطینیهای مورد تبعیض هستند. بینارت با همین یک مقاله خود (که نسخه کوتاهتری از آن هم در روزنامه «نیویورک تایمز» منتشر شد) ولولهای در میان آنها به میان آورد که تحولات جامعه یهودی آمریکا و جریانات روشنفکری اسرائیل را دنبال میکنند.
سالها است که یکی از اعتقادات بنیادین طرفداران لیبرال و متمایل به چپ اسرائيل راهحل دو دولتی بوده است. این راهحلی است که در چند دهه گذشته، پس از پیمانهای اسلو که در دهه ۱۹۹۰ بین اسرائیل به نخستوزیری اسحاق رابین و سازمان آزادیبخش فلسطین به رهبری یاسر عرفات امضا شد، مورد اجماع جامعه جهانی است. در کلام هم تمام جامعه جهانی به آن معتقد است، هم اتحادیه عرب، هم رهبری فلسطینیها و هم دولت اسرائیل. حتی بنیامین نتانیاهو و دونالد ترامپ نیز در کلام میگویند به راهحل دو دولتی باور دارند. طبق این راهحل تخاصم تاریخی اسرائيل و عربها اینگونه حل میشود که یک دولت مستقل فلسطینی در کرانه غربی و نوار غزه تشکیل میشود و سرزمین تاریخی فلسطین بین این دولت و دولت اسرائيل تقسیم میشود: یعنی چیزی شبیه همان طرحی که در سال ۱۹۴۷ به تصویب مجمع عمومی سازمان ملل رسید و یهودیها پذیرفتند و عربها نه. ساف و عرفات تنها در اواخر دهه ۱۹۸۰ بود که حاضر شدند این «سازش تاریخی» را بپذیرند (تا پیش از آن آنها خواهان تشکیل دولت مستقل فلسطینی در تمام سرزمین تاریخی فلسطین بودند.)
اسرائيل و فلسطین: راهحل تک دولتی ممکن است؟