انتشار در ایندیپندنت فارسی
شاید باورنکردنی به نظر برسد اما انتخابات ریاستجمهوری آمریکا امسال از تفلیس، پایتخت گرجستان، آغاز شد.
ساعتها تاخیر در اعلام نتایج انتخابات مقدماتی دموکراتها در آیوا
انتشار در ایندیپندنت فارسی
بیش از سه ماه بعد از اعتراضات گسترده مردم عراق و دو ماه پس از استعفای عادل عبدالمهدی، عراق بالاخره نخستوزیر جدیدی پیدا کرد. مجلس عراق در این مدت البته موفق به توافق بر سر فردی جدید نشده بود، اما برهم صالح، رئیس جمهوری، به تهدیدش عمل کرد و دیروز (شنبه) خود نخستوزیری جدید معرفی کرد. طبق قانون اساسی عراق، محمد توفیق علاوی حالا یک ماه وقت دارد تا کابینه تشکیل دهد و آن را به تایید مجلس برساند. اگر موفق نشود، آنوقت رئیس جمهوری دوباره پانزده روز برای معرفی نخستوزیر جدید وقت خواهد داشت.
انتشار در ایندیپندنت فارسی
دیروز صبح که محل اقامتم در غرب لندن را به مقصد مرکز شهر ترک کردم، ناگهان به یادم آمد که امروز روز آخر ماه است؛ روز برگزیت، خروج رسمی بریتانیا از اتحادیه اروپا. بیش از ۴۷ سال پس از پیوستن بریتانیا به اتحادیه اروپا و سه سال پس آن همهپرسی پرماجرا، لحظه خروج بالاخره فرا رسید. در این سه سال شاهد چند بار انتخابات و دو بار تعویض نخستوزیر و چندین دور مذاکرات بین لندن و بروکسل بودهایم. اما نتیجه بالاخره همان شد که رایدهندگان در این دموکراسی قدیمی اراده کرده بودند. ساعت یازده شب به وقت گرینویچ، برج معروف بیگ بن به صدا درآمد، پرچم بریتانیا در بروکسل پایین کشیده شد و اعلام شد که اکنون اتحادیه اروپا ۲۷ عضو دارد.
برگزیت تمام شد؛ چه آینده ای در انتظار بریتانیا و اتحادیه اروپا خواهد بود؟
انتشار در ایندیپندنت فارسی
ژو شیانوانگ، شهردار شهر ووهان در چین، مرا یاد سرتیپ امیرعلی حاجیزاده، از فرماندهان سپاه پاسداران در ایران میاندازد. در ظاهر این دو شاید شباهتی با هم نداشته باشند، اما شهردار چینی اخیرا در موقعیتی قرار گرفت که بیشباهت با سرتیپ سپاهی نبود: به گردن گرفتن تقصیری که متعلق به کل نظام بود، دو نظام دیکتاتوری، که این دو نشان دادند حاضرند برای دفاع از آن هر کاری بکنند؛ حتی قربانی کردن خود.
از سقوط هواپیمای اوکراینی تا ویروس کرونا: چالش دولتهای دیکتاتوری
انتشار در ایندیپندنت فارسی
دوازده سال پیش که تونی بلر از سمت خود به عنوان نخستوزیر بریتانیا استعفا داد، بلافاصله شغل جدیدی را پذیرفت: نماینده رسمی جامعه جهانی (چهارگانه متشکل از سازمان ملل، آمریکا، روسیه و اتحادیه اروپا) برای حل مساله خاورمیانه و رقم زدن صلح بین اسرائیل و فلسطین. آقای بلر در صحبتهایش اغلب به این اشاره میکرد که مساله اسرائیل و فلسطین هر پیچیدگی داشته باشد از یک لحاظ نسبتا ساده است و آن اینکه توافقی عمومی در جامعه جهانی در مورد چهارچوبهای صلح موجود است. اشاره او به «راهحل دو دولتی» بود که در پی نشستها و توافقهای مادرید و اسلو در اوایل دهه ۱۹۹۰ مورد پذیرش اکثریت جامعه جهانی و رهبری سازمان آزادیبخش فلسطین (ساف) و بخش عمدهای از احزاب اسرائیل بود. اینکه میخ آخر در تابوت آنچه میتوان «اجماع اسلو» نامید دقیقا کی زده شد موضوعی است که تاریخدانان سالها در موردش جدل خواهند کرد. اما در اولین روزهای دهه ۲۰۲۰ شکی نیست که هیچ کس جرات ندارد حرفهای خوشبینانه آن روزهای آقای بلر را تایید کند.
انتشار در ایندیپندنت فارسی
دهها سال بعد که تاریخ اینترنت نوشته شود، میراث اصلی توییتر، احتمالا نقش آن در دیپلماسی باشد. این پرنده کوچک آبی، در دوران حیات خود چند بار با بحران مواجه شده است، اما نقش بیبدیل آن در دیپلماسی امروز، انکار ناپذیر است. هر گوشه دنیا که اتفاقی رخ میدهد، از مهمترین مقامات جهان تا مقامات محلی، از اشخاص حقیقی تا حقوقی، از آیتالله خامنهای تا شرکت مکدونالد، از توییتر استفاده میکنند تا صدای خود را بلافاصله به گوش برسانند. استفاده از توییتر اما فقط برای اطلاعرسانی نیست. این پلاتفرم، همچنین فرصتی برای خطاب قرار دادن مستقیم است و امکان نوعی گفتوگوی مجازی را فراهم کرده است که تصورش در دورههای پیش از آن ممکن نبود. در سال ۱۹۶۲، در پی بحران موشکی کوبا، برای اولین بار خط تلفن مستقیم و بیواسطهای بین رئیس جمهوری آمریکا و رهبر «اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی» وقت برقرار شد، تا ابرقدرتها دست به تصمیمات عجولانه نزنند. امروز اما، حتی رهبرانی که هیچگونهای رابطهای با هم ندارند، میتوانند دست به نوعی دیپلماسی عمومی با هم بزنند که فوری و مستقیم، و بدون واسطه رسانهها و نشستهای خبری است.
انتشار در ایندیپندنت فارسی
در آمریکا کمتر اسمی مثل اسم خانواده کندی شهرت و آوازه دارد. اعضای خانواده آخرین رئیس جمهوری آمریکا که ترور شد، هرگز نتوانستهاند به کاخ سفید نزدیک شوند (غیر از برادرش رابرت کندی که در سال ۱۹۶۸ در میان کارزار انتخاباتیاش توسط تروریستی فلسطینی ترور شد)، اما همچنان در سطوح مختلف سیاست حضور دارند و گاه ایفای نقش میکنند.
نوه ۲۷ ساله جان کندی رویاروی معاون ترامپ: پدرم را تحریف نکنید
انتشار در ایندیپندنت فارسی
جمعه هفته گذشته روز خوبی برای مونیکا لوینسکی نبود. همین بود که در توییتر نوشته بود: «این قطعا از اون روزهاییست که آدم میخواد بگه «این دیگه چه زهرماریه!» ». آن تویيت تا لحظه نوشتن این مقاله با بیش از ۲۸۲۰۰ بازنشر و نزدیک به ۱۹۲ هزار «لایک» مواجه شده است. لوینسکی البته مستقیما به چیزی اشاره نکرده بود، اما هرکس که خبرهای روز را دنبال میکند، منظور او را میداند.
انتشار در ایندیپندنت فارسی
پنجشنبه صبح اگر به سراسر سرزمین پهناور روسیه سفر میکردی و از مردم میپرسیدی نام «میخائیل میشیوستین» را شنیدهاند یا نه، احتمالا بیشتر شهروندان بزرگترین کشور دنیا، حتی آنها که خوره کرملینشناسی هستند، پاسخ منفی میدادند. آقای میشوستین اما حالا به نامی تبدیل شده است که رسانههای سراسر جهان راجع به او مینویسند؛ چرا که ولادیمیر پوتین، رئیس جمهوری روسیه، پس از اخراج غیرمنتظره تمام کابینه خود، او را به سمت نخستوزیر جدید منصوب کرد. حالا این بوروکرات ۵۳ ساله و سابقا ناشناس، پس از هشت سال، جای دمیتری مدودف را میگیرد که در شطرنج سیاسی روسیه که سایه سنگین پوتین بر جای جای آن افتادهاست، مهرهای شناخته شده است. پارلمان روسیه که اکثریت آن با حزب «روسیه متحد» آقای پوتین است، با ۳۸۳ رای مثبت و ۴۱ رای ممتنع (و صفر رای منفی) این انتصاب را تایید کرد.
آقای میشوستین را اما دو دسته از قبل میشناختند. یکی آنها که علاقه خاصی به موضوع اداره نظام مالیاتی کشور دارند، و دیگری، طرفداران هاکی.
انتشار در ایندیپندنت فارسی
اعلام نامزدهای جایزه اسکار همیشه باعث واکنشهای مختلف از جمله خشم و ناراحتی میشود. دنیای هنر است و سلیقه همیشه نقش مهمی دارد. در سالهای اخیر با توجه بیشتر به تبعیض جنسیتی و نژادی، از این منظر هم به نامزدیها و جوایز توجه میشود. خیلیها میپرسند، چرا اعضای آکادمی که اسکار را اعطا میکنند اینقدر به هنرمندان زن و غیرسفیدپوست کملطف هستند؟
اسکار امسال هم خیلی منتقدین را عصبانی کرده است. از جمله پیتر برَدشا، منتقد انگلیسی روزنامه «گاردین»، که سلیقه خاص خودش را دارد. با خیلی فیلمها مهربان است اما امان از روزی که با فیلمی در میافتد. از جمله با فیلم «جوکر» به کارگردانی تد فیلیپس و با بازی فراموشناشدنی خوآکین فینیکس، که این منتقد نامآشنا دل خوشی از آن ندارد. این فیلم با یازده نامزدی (از جمله بهترین فیلم، بهترین کارگردان و بهترین بازیگر مرد برای فینیکس) در صدر قرار گرفته و همین داد بردشا را درآورده است.
اسکورسیزی در مقابل تارانتینو و «جوکر»؛ جاهای خالی و منتقدین عصبانی