انتشار در ایندیپندنت فارسی

دوازده سال پیش که تونی بلر از سمت خود به عنوان نخست‌وزیر بریتانیا استعفا داد، بلافاصله شغل جدیدی را پذیرفت: نماینده رسمی جامعه جهانی (چهارگانه متشکل از سازمان ملل، آمریکا، روسیه و اتحادیه اروپا) برای حل مساله خاورمیانه و رقم زدن صلح بین اسرائیل و فلسطین. آقای بلر در صحبت‌هایش اغلب به این اشاره می‌کرد که مساله اسرائیل و فلسطین هر پیچیدگی داشته باشد از یک لحاظ نسبتا ساده است و آن این‌که توافقی عمومی در جامعه جهانی در مورد چهارچوب‌های صلح موجود است. اشاره او به «راه‌حل دو دولتی» بود که در پی نشست‌ها و توافق‌های مادرید و اسلو در اوایل دهه ۱۹۹۰ مورد پذیرش اکثریت جامعه جهانی و رهبری سازمان آزادیبخش فلسطین (ساف) و بخش عمده‌ای از احزاب اسرائیل بود. این‌که میخ آخر در تابوت آن‌چه می‌توان «اجماع اسلو» نامید دقیقا کی زده شد موضوعی است که تاریخدانان سال‌ها در موردش جدل خواهند کرد. اما در اولین روزهای دهه ۲۰۲۰ شکی نیست که هیچ کس جرات ندارد حرف‌های خوش‌بینانه آن روزهای آقای بلر را تایید کند.

اسرائیلی‌ها در واشینگتن چه می‌کنند؟

انتشار در ایندیپندنت فارسی

ده‌ها سال بعد که تاریخ اینترنت نوشته شود، میراث اصلی توییتر، احتمالا نقش آن در دیپلماسی باشد. این پرنده کوچک آبی، در دوران حیات خود چند بار با بحران مواجه شده است، اما نقش بی‌بدیل آن در دیپلماسی امروز، انکار ناپذیر است. هر گوشه دنیا که اتفاقی رخ می‌دهد، از مهم‌ترین مقامات جهان تا مقامات محلی، از اشخاص حقیقی تا حقوقی، از آیت‌الله خامنه‌ای تا شرکت مک‌دونالد، از توییتر استفاده می‌کنند تا صدای خود را بلافاصله به گوش برسانند. استفاده از توییتر اما فقط برای اطلاع‌رسانی نیست. این پلاتفرم، همچنین فرصتی برای خطاب قرار دادن مستقیم است و امکان نوعی گفت‌وگوی مجازی را فراهم کرده است که تصورش در دوره‌های پیش از آن ممکن نبود. در سال ۱۹۶۲، در پی بحران موشکی کوبا، برای اولین بار خط تلفن مستقیم و بی‌واسطه‌ای بین رئیس‌ جمهوری آمریکا و رهبر «اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی» وقت برقرار شد، تا ابرقدرت‌ها دست به تصمیمات عجولانه نزنند. امروز اما، حتی رهبرانی که هیچ‌گونه‌ای رابطه‌ای با هم ندارند، می‌توانند دست به نوعی دیپلماسی عمومی با هم بزنند که فوری و مستقیم، و بدون واسطه رسانه‌ها و نشست‌های خبری است.

ظریف در برابر ترامپ؛ دیپلماسی توییتری به جایی می‌رسد؟

انتشار در ایندیپندنت فارسی

در آمریکا کمتر اسمی مثل اسم خانواده کندی شهرت و آوازه دارد. اعضای خانواده آخرین رئیس‌ جمهوری آمریکا که ترور شد، هرگز نتوانسته‌اند به کاخ سفید نزدیک شوند (غیر از برادرش رابرت کندی که در سال ۱۹۶۸ در میان کارزار انتخاباتی‌اش توسط تروریستی فلسطینی ترور شد)‌، اما همچنان در سطوح مختلف سیاست حضور دارند و گاه ایفای نقش می‌کنند.

نوه ۲۷ ساله جان کندی رویاروی معاون ترامپ:‌ پدرم را تحریف نکنید

انتشار در ایندیپندنت فارسی

جمعه هفته گذشته روز خوبی برای مونیکا لوینسکی نبود. همین بود که در توییتر نوشته بود: «این قطعا از اون روزهایی‌ست که آدم می‌خواد بگه «این دیگه چه زهرماریه!» ». آن تویيت تا لحظه نوشتن این مقاله با بیش از ۲۸۲۰۰ بازنشر و نزدیک به ۱۹۲ هزار «لایک» مواجه شده است. لوینسکی البته مستقیما به چیزی اشاره نکرده بود، اما هرکس که خبرهای روز را دنبال می‌کند، منظور او را می‌داند.

بازگشت مونیکا لوینسکی؛ ناظر غیرمنتظره استیضاح ترامپ

انتشار در ایندیپندنت فارسی

پنجشنبه صبح اگر به سراسر سرزمین پهناور روسیه سفر می‌کردی و از مردم می‌پرسیدی نام «میخائیل میشیوستین» را شنیده‌اند یا نه، احتمالا بیشتر شهروندان بزرگ‌ترین کشور دنیا، حتی آن‌ها که خوره کرملین‌شناسی هستند، پاسخ منفی می‌دادند. آقای میشوستین اما حالا به نامی تبدیل شده است که رسانه‌های سراسر جهان راجع به او می‌نویسند؛ چرا که ولادیمیر پوتین،‌ رئیس‌ جمهوری روسیه، پس از اخراج غیرمنتظره تمام کابینه خود، او را به سمت نخست‌وزیر جدید منصوب کرد. حالا این بوروکرات ۵۳ ساله و سابقا ناشناس، پس از هشت سال، جای دمیتری مدودف را می‌گیرد که در شطرنج سیاسی روسیه که سایه سنگین پوتین بر جای جای آن افتاده‌است، مهره‌ای شناخته شده است. پارلمان روسیه که اکثریت آن با حزب «روسیه متحد» آقای پوتین است، با ۳۸۳ رای مثبت و ۴۱ رای ممتنع (و صفر رای منفی)‌ این انتصاب را تایید کرد.

آقای میشوستین را اما دو دسته از قبل می‌شناختند. یکی آن‌ها که علاقه خاصی به موضوع اداره نظام مالیاتی کشور دارند، و دیگری، طرفداران هاکی.

نخست‌وزیر جدید روسیه کیست؟

انتشار در ایندیپندنت فارسی

اعلام نامزدهای جایزه اسکار همیشه باعث واکنش‌های مختلف از جمله خشم و ناراحتی می‌شود. دنیای هنر است و سلیقه همیشه نقش مهمی دارد. در سال‌های اخیر با توجه بیشتر به تبعیض جنسیتی و نژادی، از این منظر هم به نامزدی‌ها و جوایز توجه می‌شود. خیلی‌ها می‌پرسند، چرا اعضای آکادمی که اسکار را اعطا می‌کنند اینقدر به هنرمندان زن و غیرسفیدپوست کم‌لطف هستند؟

اسکار امسال هم خیلی منتقدین را عصبانی کرده است. از جمله پیتر برَدشا، منتقد انگلیسی روزنامه «گاردین»، که سلیقه خاص خودش را دارد. با خیلی فیلم‌ها مهربان است اما امان از روزی که با فیلمی در می‌افتد. از جمله با فیلم «جوکر» به کارگردانی تد فیلیپس و با بازی فراموش‌ناشدنی خوآکین فینیکس، که این منتقد نام‌آشنا دل خوشی از آن ندارد. این فیلم با یازده نامزدی (از جمله بهترین فیلم، بهترین کارگردان و بهترین بازیگر مرد برای فینیکس) در صدر قرار گرفته و همین داد بردشا را درآورده است.

اسکورسیزی در مقابل تارانتینو و «جوکر»؛ جاهای خالی و منتقدین عصبانی

انتشار در ایندیپندنت فارسی

سفری که از ماه‌ها پیش برنامه‌اش را ریخته بودند در فضای پرتلاطم این روزها معنای دیگری یافت: اولین سفر رسمی تمیم بن حمد آل ثانی، امیر قطر، به ایران. شیخ تمیم ۳۹ ساله شش سال است که سر کار آمده و در مدت زمام‌داری‌اش شاهد پیش آمدن قائله کشورش با تنها همسایه زمینی خود، عربستان سعودی بوده و در نتیجه نزدیکی بیشتر به جمهوری اسلامی ایران. حالا او که پیش از این تنها در زمان ولیعهدی برای سفرهای شکاری و تفریحی به ایران آمده بود روز یکشنبه سفری نیم‌روزه به تهران انجام داد تا اولین رهبر جهان باشد که در پی ترور قاسم سلیمانی به ایران سفر می‌کند.

شیخ تمیم پیش از ایران توقف کوتاهی در مسقط داشت تا با هیثم بن طارق، سلطان جدید عمان، دیدار کند و درگذشت سلطان قابوس را تسلیت بگوید. جواد ظریف، وزیر خارجه ایران، هم در همین روز شلوغ مسقط به این شهر رفت و در مراسم یادبود سلطان قابوس شرکت کرد و با سلطان جدید دیدار کرد. رسانه‌های ایران نقل کردند که حاکم جدید وعده داده سیاست خارجه مسقط عوض نشود و همچنان بر بنیان روابط دوستانه با تمام کشورها از جمله ایران باشد. در میان شش کشور عرب حاشیه خلیج فارس، مسقط به تهران از همه نزدیک‌تر است.

امیر قطر؛ نیم‌روز در تهران

انتشار در ایندیپندنت فارسی

خاورمیانه پر از تشتت و جدایی است. در این میان اما شاید یک حکمران بود که بیش از همه توانست پلی بین کشورهای مختلف این منطقه پرآشوب باشد. سلطان قابوس بن سعید، حکمرانی از خاندان دیرین آل سعید عمان، دیروز درگذشت. آن هم درست در زمانی که جای خالی‌ سلطان دیپلمات در میان تلاطم‌های رابطه ایران و آمریکا احساس خواهد شد. جای سلطان را هیثم بن طارق آل سعید گرفته، یکی از قوم و خویش‌هایش که مدت‌ها وزیر فرهنگ بود. بسیاری امیدوار بودند که یوسف بن علوی، وزیر دِفاکتوی امور خارجه، سلطان بعدی باشد تا به سنت دیپلماسی مسقطی ادامه دهد. با آمدن هیثم، ناظرین منتظرند ببینند بن علوی در جایش ماندگار می‌شود یا نه و این کشور کوچک ۴/۶ میلیونی چگونه به عصر جدید تاریخ خود قدم خواهد گذاشت.

معروف بود که سلطان قابوس از معدود سلاطین واقعا مطلقه جهان است. او در سال‌های گوناگون، ضمن حفظ سمت سلطنت هم نخست‌وزیر بود هم رئیس بانک مرکزی هم وزیر مالیه و دفاع و امور خارجه. (بن علوی هرگز سمت رسمی وزیر خارجه را نداشت)

نگاهی به ۷۹ سال زندگی سلطان قابوس در سلطنت عمان