انتشار در ایندیپندنت فارسی
دونالد ترامپ و امانوئل ماکرون، روسای جمهور آمریکا و فرانسه، شباهتهای غریبی دارند. هر دو علیه نظم سیاسی کشورشان شوریدهاند گر چه از دو سوی مختلف. ترامپ به همسویی با راستگرایان افراطی معروف است و ماکرون به چیزی که شاید بتوان میانهگرایی افراطی نامیدش. او همانقدر به جناح چپ کشورش میتازد که به جناح راست آن. در چند سال گذشته این دو گاه موفق شده بودند رابطهای ویژه برقرار کنند و در مسائلی که بین اروپاییها و آمریکاییها اختلاف شدید وجود دارد (مثل برجام) همکاری کنند. اما انگار زمان جدایی جدی فرا رسیده. دیدار مشترک ترامپ و ماکرون در لندن باعث جدلی جدی بین این دو شد. هر دوی این دو رهبر برای رویدادی که قرار بود نسبتا بیحاشیه باشد به لندن رفته بودند اما جدالشان باعث ایجاد حاشیه شد. اما چرا این رویداد، یعنی هفتادمین جشن تولد ناتو، قرار بود بیسر و صدا برگزار شود؟
هفتاد سال پیش بود که هری ترومن، رئیسجمهور وقت آمریکا، پای سندی تاریخی را امضا کرد: پیمان آتلانتیک شمالی که منجر به تشکیل سازمانی از کشورهای غربی در دو سوی شمال اقیانوس اطلس شد. پس از دو جنگ جهانی خانمانسوز حالا کشورهای غربی در اروپا و آمریکا گرد هم میآمدند تا سنگ بنای جهانی نوین را بسازند و مقابل اتحاد شوروی بایستند. پنجاهمین سالگرد این رویداد بزرگ ۲۰ سال پیش با کبکبه و دبدبه در همان شهری برگزار شد که ترومن در آن پیمان را امضا کرده بود: واشنگتن. هفتادمین جشن تولد اما نه میتوانست در آن شهر باشد و نه به آن مفصلی چرا که ساکن امروز کاخ سفید بر خلاف پیشینیان خود رویکردی مذبذب نسبت به ناتو و شرکای اروپایی آمریکا دارد. این است که ابتدا سالگرد تولد در سطح دیداری از وزرای خارجه ۲۸ کشور ناتو در ماه آوریل در واشنگتن برگزار شد. سپس بریتانیا که اصرار دارد ثابت کند پس از خروج از اتحادیه اروپا همچنان بازیگری جهانی و مهم خواهد بود پیشنهاد داد دیداری از رهبران کشورهای ناتو که در سطح «نشست» رسمی نیست و فقط دیدار است در لندن برگزار شود.
دوئل در لندن: ترامپ در مقابل ماکرون