دیپلمات یا بلندگو؟ نگاهی به زندگی ولید معلم
حدود شش سال پیش، در روز ۲۲ ژانویه ۲۰۱۴، نگاه جهان، جلب هتل قصر مونترو واقع در ساحل دریاچه ژنو در سوئیس بود. بان کی مون، دبیر کل سازمان ملل، و نماینده ویژهاش، اخضر ابراهیمی، وزیر خارجه سابق الجزایر و پیرِ ریشسفیدِ دیپلماسی عرب، میزبانان اصلی نشستی بودند که در آن وزرای خارجه ۴۰ کشور جهان از جمله ابرقدرتهایی همچون آمریکا و روسیه حاضر بودند. موضوع نشست، جنگ داخلی سوریه بود که با گذشت قریب سه سال و کشته شدن دهها هزار نفر و آواره شدن میلیونها نفر همچنان ادامه داشت و قلب جهان را به درد آورده بود. در همان آغاز جلسه، عملکرد یک نفر بیش از همه باعث بهت و نومیدی حضار شد؛ آن شخص ولید معلم، وزیر خارجه حکومت بشار اسد بود که تازه تولد ۷۳ سالگیاش را جشن گرفته بود. معلم، نه تنها نشانی از سازش و عزمی برای پایان به بحرانی که کشورش را دربر گرفته بود بروز نداد که حاضر به احترام به سادهترین موازین نشست هم نبود. قرار بود هر یک از حضار در سخنرانی اولیه ده دقیقه صحبت کند اما معلم بیش از چهل دقیقه صحبت کرد و وقتی بان کی مون صحبت او را قطع کرد به او توپید. معلم نه تنها حاضر به مذاکرات جدی با نمایندگان اپوزیسیون سوریه نبود که مخالفین اسد را «خائن و تروریست» خواند.